Karma

Dit weekend naar een symposium geweest over karma. Een interessant onderwerp. Maar wat is karma nu eigenlijk precies?
Karma gaat uit van oorzaak en gevolg. Dat actie leidt tot reactie. Altijd. Dit is op zich in het dagelijkse leven goed te begrijpen. Als ik besluit om een rekening niet te betalen, weet ik zeker dat ik over een bepaalde periode een herinnering of aanmaning kan verwachten. Oorzaak en gevolg. Actie en reactie.

Lastiger wordt het als oorzaak en gevolg een mensenleven ontstijgen. Dat een oorzaak in een vorig leven is ontstaan maar het gevolg zich pas laat zien in een volgend leven. Dan wordt het voor ons lastiger te begrijpen. Wij stellen ons dan bijvoorbeeld de vraag: "waarom hebben bepaalde mensen altijd pech, of altijd geluk"?
Dan ligt het antwoord waarschijnlijk besloten in een vorig leven. We moeten er dan wel voor waken dat als iemand iets negatiefs overkomt waarvan wij de oorzaak niet kunnen duiden, wij dit negatief uitleggen. "Dat hij dit dan wel zal hebben verdiend vanwege zijn daden in een vorig leven!" Daar help je natuurlijk niemand mee en bovendien kennen wij de oorzaak niet, dus kunnen en mogen wij ook geen oordeel vellen.

Zelf geloof ik wel in reïncarnatie, en dat ik voor dit huidige leven reeds vele levens geleid heb. Welke levens dat zijn? Gelukkig weet ik dat niet. Want ik ben nu op aarde om bepaalde dingen te leren en te ervaren. Als ik mijn vooronderstellingen uit een vorig leven zou meenemen, wat zou ik nu dan nog kunnen leren en ervaren? Door een ander, nieuw leven te leiden, heb ik mijn perspectief veranderd waardoor ik tot nieuwe inzichten kan komen.

Je gelooft erin of je gelooft er niet in. Dat is altijd lastig met dit soort zaken.
Maar buiten dat, als je oorzaak en gevolg in je leven als uitgangspunt neemt, wordt het dan niet veel makkelijker om bepaalde dingen te doen of te laten?
Eigenlijk wordt met dat uitgangspunt je hogere zelf aangesproken en dat alleen al is voor mij pure winst!

Is je nieuwsgierigheid naar dit onderwerp geprikkeld en/of wil je je meer verdiepen hierin? Dan kan ik je de website van Stichting I.S.I.S: (http://www.stichtingisis.org) van harte aanbevelen!

Piano-kruk

Zoals jullie gelezen hebben in mijn vorige blog heb ik tijdens Koninginnenacht in Utrecht oude huisraad verkocht. Mijn top artikel was een pianokruk. Zo goed als nieuw, haast niet gebruikt.
Ja, hij is van mij geweest. In een vlaag van optimisme aangeschaft toen ik op pianoles zat. Piano gehuurd maar de kruk heb ik gekocht. Hij stond zo mooi bij de piano….
Met veel enthousiasme stortte ik mij op de wekelijkse lessen. Oefenen schoot er een beetje bij in. Ik was altijd laat thuis van het werk, en dan heb je niet echt zin om daarna nog eens te oefenen op de piano. Het werd ook steeds moeilijker, de bladmuziek steeds ingewikkelder en ik kwam letterlijk handen te kort om een mooie melodie eruit te toveren.

Op een gegeven moment op de wekelijkse les sloeg de deceptie toe: ik moest even wachten op een leerling die nog bezig was met de les. Wat kon die jongen mooi spelen, hij speelde de sterren van de hemel! In gedachten zei ik tegen mezelf dat hij dan al zeker heel lang les moest hebben. Bleek hij pas een jaar pianoles te hebben!
En ik was al 3 jaar aan het worstelen en het bleef bij geklungel. Het was duidelijk: ik had geen talent voor pianospelen!
In de lesruimte bevonden zich ineens twee pianokrukken: de pianokruk waarop de jongen zat en de andere, dat was ik!

Niet lang daarna besloot ik te stoppen met de pianolessen en de pianohuur op te zeggen. De pianokruk verhuisde naar zolder. Geen wekelijkse worsteling meer met de pianotoetsen, ik was bevrijd! Ik accepteerde dat ik "de piano-kruk" nooit een piano-virtuoos zou worden! Toch heb ik toen wel even moeten slikken. Maar hoe gemotiveerd kun je blijven als je iets moet doen waar je geen talent voor hebt? Uiteindelijk ga je het niet leuk meer vinden! Het is toch veel leuker om de dingen te doen waarin je goed bent? Dat motiveert en daagt je uit om je verder te ontwikkelen!

Helaas zijn we in Nederland nog steeds geneigd bij werknemers te kijken naar de dingen die ze niet goed kunnen. Zou dat door onze calvinistische achtergrond komen? Eerst kijken naar wat er niet goed is, en daarmee aan de slag gaan. De 5 moet een 6 worden. De dingen die iemand wel goed kan blijven onderbelicht, want die gaan toch goed? En daarmee creëer je een zesjes-cultuur. Met alleen aandacht voor wat er niet goed is, terwijl er juist aandacht zou moeten worden besteed aan de talenten van iemand.
Laat iemand zijn talenten gebruiken, moedig dat aan en kijk wat dat met je medewerker doet. Volgens mij wordt iedereen daar blijer van en creëert het kansen in plaats van bedreigingen.

Voor mij geen pianokruk meer, in plaats daarvan pak ik de kwast en maak ik een mooi schilderij!

Verkocht!

Het is weer achter de rug. Koninginnedag. En dan voor mij met name Koninginnenacht.
Al jaren sta ik de avond voor Koninginnedag op de vrijmarkt in Utrecht oude huisraad te verkopen.

Elke keer weer is het een feest!
De mensen zijn in een opperbeste stemming, in rare kledij gehuld en een hoop mensen zijn op zoek naar dat ene ding (een kopje, lamp of bijzondere vaas). En ja, misschien heb ik dat nu net toevallig tussen mijn spullen zitten.
Het spel van vraag en aanbod kan nu beginnen. "Hoeveel vraag je ervoor?" Afhankelijk van het artikel bepaal ik mijn prijs. Afdingen hoort erbij, dus ik steek hoger in. Aan het begin van de avond krijg ik al snel door welke spullen populair zijn, dus die moet ik niet te snel verkopen. Echte liefhebbers zijn toch wel bereid de prijs te betalen die je ervoor vraagt.

Hoe anders is het in de dagelijkse praktijk als ik coachingstrajecten, ontwikkelassessments of ondersteuning op HR zaken aanbied. Wat maakt nu dat er echte liefhebbers gaan ontstaan? Dat ze datgene dat ik aanbied zo uniek vinden dat ze alleen bij mij willen kopen?
Ik moet mijzelf in de strijd gooien, met alles wat ik in mijn rugzak heb aan kennis, kunde en ervaring. Maar bovenal: is er een klik met de klant? Die klik is vaak ondefinieerbaar, maar o zo voelbaar. Het maakt dat je de eerste opdracht gegund wordt.
Gelukkig ben ik al ruim voorbij mijn eerste opdracht, en kan ik inmiddels spreken van een vaste klantenkring.
Maar ondernemen betekent ook dat je telkens weer ergens een eerste opdracht moet binnenhalen. En dat is elke keer weer spannend. Zakelijk daten noem ik het. Gelukkig vind ik het leuk om te doen.
Ik ben ook lid van een grote businessclub die aangesloten ondernemers elke maand de mogelijkheid biedt te speeddaten. Ik ben zoveel mogelijk van de partij, ik plan mijn andere activiteiten eromheen. Zo belangrijk en waardevol vind ik het.

Voor ondernemers in de coachingsbusiness zijn het nu zware tijden hoor ik om mij een.
Mijn collega ondernemers wil ik dan ook een hart onder de riem steken: ga vooral zakelijk daten en doe dat met volle overtuiging en plezier!
Hoe je dat doet? Wees vooral nieuwsgierig naar de ander. Je bent aan het daten, dus je wilt zoveel mogelijk weten van de ander toch? Dan krijg je vanzelf wel een beeld of er een klik is tussen jullie. En als je die klik dan voelt, ja dan kunnen er mooie dingen gaan ontstaan! Lukt het niet in een keer? Niet getreurd. Daten duurt soms langer dan gepland, en als je echt iets wilt bereiken geldt nog altijd: de aanhouder wint! Laat je nieuwsgierigheid voor je werken en sta open voor nieuwe dingen. Wedden dat zakelijk daten dan leuk wordt?
Ik ben ik elk geval verkocht!