Zoals jullie gelezen hebben in mijn vorige blog heb ik tijdens Koninginnenacht in Utrecht oude huisraad verkocht. Mijn top artikel was een pianokruk. Zo goed als nieuw, haast niet gebruikt.
Ja, hij is van mij geweest. In een vlaag van optimisme aangeschaft toen ik op pianoles zat. Piano gehuurd maar de kruk heb ik gekocht. Hij stond zo mooi bij de piano….
Met veel enthousiasme stortte ik mij op de wekelijkse lessen. Oefenen schoot er een beetje bij in. Ik was altijd laat thuis van het werk, en dan heb je niet echt zin om daarna nog eens te oefenen op de piano. Het werd ook steeds moeilijker, de bladmuziek steeds ingewikkelder en ik kwam letterlijk handen te kort om een mooie melodie eruit te toveren.
Op een gegeven moment op de wekelijkse les sloeg de deceptie toe: ik moest even wachten op een leerling die nog bezig was met de les. Wat kon die jongen mooi spelen, hij speelde de sterren van de hemel! In gedachten zei ik tegen mezelf dat hij dan al zeker heel lang les moest hebben. Bleek hij pas een jaar pianoles te hebben!
En ik was al 3 jaar aan het worstelen en het bleef bij geklungel. Het was duidelijk: ik had geen talent voor pianospelen!
In de lesruimte bevonden zich ineens twee pianokrukken: de pianokruk waarop de jongen zat en de andere, dat was ik!
Niet lang daarna besloot ik te stoppen met de pianolessen en de pianohuur op te zeggen. De pianokruk verhuisde naar zolder. Geen wekelijkse worsteling meer met de pianotoetsen, ik was bevrijd! Ik accepteerde dat ik "de piano-kruk" nooit een piano-virtuoos zou worden! Toch heb ik toen wel even moeten slikken. Maar hoe gemotiveerd kun je blijven als je iets moet doen waar je geen talent voor hebt? Uiteindelijk ga je het niet leuk meer vinden! Het is toch veel leuker om de dingen te doen waarin je goed bent? Dat motiveert en daagt je uit om je verder te ontwikkelen!
Helaas zijn we in Nederland nog steeds geneigd bij werknemers te kijken naar de dingen die ze niet goed kunnen. Zou dat door onze calvinistische achtergrond komen? Eerst kijken naar wat er niet goed is, en daarmee aan de slag gaan. De 5 moet een 6 worden. De dingen die iemand wel goed kan blijven onderbelicht, want die gaan toch goed? En daarmee creëer je een zesjes-cultuur. Met alleen aandacht voor wat er niet goed is, terwijl er juist aandacht zou moeten worden besteed aan de talenten van iemand.
Laat iemand zijn talenten gebruiken, moedig dat aan en kijk wat dat met je medewerker doet. Volgens mij wordt iedereen daar blijer van en creëert het kansen in plaats van bedreigingen.
Voor mij geen pianokruk meer, in plaats daarvan pak ik de kwast en maak ik een mooi schilderij!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten