Eet jij altijd in hetzelfde restaurant?

Eet jij altijd in hetzelfde restaurant als je uit eten gaat? Waarschijnlijk niet.
Waarom eigenlijk niet? Als het eten lekker is, de bediening goed en de prijs gunstig, waarom ga je daar dan niet altijd naar toe als je uit eten wilt?
Ok, misschien kom je er wat vaker, maar altijd naar hetzelfde restaurant?

Kom op zeg! Er zijn zoveel restaurants, het is zoveel leuker om verschillende restaurants uit te proberen. Er is ook zoveel te kiezen: van Frans en Italiaans tot Japans en Thais. Steeds bij hetzelfde restaurant eten is toch niet leuk?
Nou, dat is dan duidelijk! We zijn het er in principe over eens dat het veel leuker is om steeds andere restaurants uit te proberen.

Vind je het een vreemde vraag of je altijd bij hetzelfde restaurant gaat eten?

Dan leg ik nu de link naar de Nederlandse arbeidsmarkt!
Waarom stellen recruiters in Nederland zich zo terughoudend op als het om het aannemen van werknemers gaat? Ze blijven steeds hetzelfde restaurant eten! Ze willen alleen maar medewerkers die ervaring hebben in de branche, die niet te oud of te jong zijn, die exact die werkervaring hebben waarom wordt gevraagd. Er wordt niet over grenzen heen gekeken. Nee, lekker veilig. Dan weet men zeker dat het goed is. Maar is dat wel zo? Hoe goed is het om mensen steeds maar weer hetzelfde werk te laten doen in dezelfde branche? Bovendien: hoe belangrijk is ervaring in de branche nu eigenlijk? Kan iemand die functie echt niet uitvoeren als hij wel ervaring heeft in de functie maar niet in de betreffende branche? Is er dan geen behoefte aan een frisse blik en nieuwe ideeën? Blijkbaar niet. Jammer dat er niet wordt gedacht in kansen maar in bedreigingen. En zo dut men in recruitmentland langzaam maar zeker in. Er is geen vernieuwing meer. Wat een gemiste kansen!

Big money!

In de zomertijd is er ruimte voor bezinning en ontspanning. Over dat laatste gesproken: er is een online spel dat ik wel eens speel genaamd "Big Money". Het maakt de competitiedrang in mij los, want waar draait het in dit spel allemaal om? Zoveel mogelijk munten verzamelen door steeds drie of meer gelijk van kleur aan elkaar grenzende munten aan te klikken. Fanatiek stort ik mij op het spel. Hoe verder je komt hoe sneller de munten het beeldscherm vullen, snelheid en actie, daar draait het hier allemaal om. Hoe hoger je score (en hoe meer geld je hebt verzameld) hoe aansprekender de functietitel die je krijgt toebedeeld. Als je er al snel uit wordt geknikkerd (te weinig munten verzameld) krijg je de titel 'armoedzaaier'. Daarna volgen beroepen als putjeschepper, keukenhulp en manager. Wanneer je aardig wat geld hebt verzameld word je betiteld als 'ondernemer'!
Ha! Dat ben ik ook in het echte leven: ondernemer. Maar big money?? Natuurlijk zijn er ondernemers die big money verdienen maar dat is niet voor elke ondernemer weggelegd.

Ondernemen betekent niet dat de munten maar blijven toestromen. Nee, het is hard werken, en van ondernemen zijn word je in de meeste gevallen niet rijk. En vooral nu is het een hard gelag voor zowel de kleine als de grote ondernemer. De crisis wordt door de ondernemers nog steeds gevoeld. Hoezo weinig werkloosheid in Nederland? Tel eens de zzp'ers zonder opdrachten erbij op en je komt tot een torenhoog werkloosheidscijfer. Een aantal mede-ondernemers in mijn netwerk gaat inmiddels weer voor een vaste baan in loondienst. Noodgedwongen. Bij enkelen zijn de reserves op en is er
zelfs geen little money meer. En toch blijft iedereen hoop houden op betere tijden. Toenemende vergrijzing en daardoor uitstroom van arbeidskrachten, die moeten toch een keertje worden vervangen. Of niet?

Ik blijf optimistisch. Ik ben tenslotte ook ondernemer geworden omdat ik daar plezier in heb. De vrijheid, je eigen ding kunnen doen. Dat weegt zeker op tegen de financiële onderzekerheid. Tot nu toe heb ik het redelijk weten te redden, maar spannend is het wel! En dan nu weer de bezorgde geluiden over de zuidelijke Euro landen, houdt het dan nooit op? Ik ben wel benieuwd hoe anderen dit ervaren. Aan mede-ondernemers stel ik dan ook de vraag: "Wat doe jij om succesvol opdrachten te verwerven?" Reacties zijn welkom!

 

Holiday blues

De vakantietijd breekt weer bijna aan.
Niet voor mij, want mijn vakantie zit er net weer op. Lekker twee weken in Spanje gezeten, in een prachtig huis op een berghelling, met uitzicht op zee (jaja).

En nu zit ik dus weer hier in Nederland, en de eerste dagen kon ik mijn draai maar moeilijk vinden. Als je (net met vakantie) je dagelijkse beslommeringen achter hebt gelaten, dan besef je je ineens hoe welkom zo'n vakantie is. En welkom was het voor ons zeker. Een zeer hectische periode achter de rug (zowel zakelijk als privé) en dan wil je tijdens je vakantie gewoon helemaal niks. En onze portie niks hebben we dan ook gehad. Heerlijk, NIKS! Gewoon zijn, genieten van de zon en het leven. Het enige waar we over moesten beslissen was: wat en waar gaan we vanavond eten, hebben we zin om iets te bezichtigen of blijven we op ons terras (met dat geweldige uitzicht) zitten?
Heerlijk zo simpel je leven dan wordt. Was het leven altijd maar zo simpel.

Maar ja, het werk roept, de rekeningen moeten worden betaald, contacten moeten worden onderhouden, afspraken worden gemaakt. En voor je het weet word je weer opgeslokt door het leven van alledag.
Ik ben toch alweer twee weken terug, maar ik kon me er even niet toe zetten om meteen weer een blogbericht te schrijven.
Sorry allemaal, maar jullie weten nu waarom…..

Karma

Dit weekend naar een symposium geweest over karma. Een interessant onderwerp. Maar wat is karma nu eigenlijk precies?
Karma gaat uit van oorzaak en gevolg. Dat actie leidt tot reactie. Altijd. Dit is op zich in het dagelijkse leven goed te begrijpen. Als ik besluit om een rekening niet te betalen, weet ik zeker dat ik over een bepaalde periode een herinnering of aanmaning kan verwachten. Oorzaak en gevolg. Actie en reactie.

Lastiger wordt het als oorzaak en gevolg een mensenleven ontstijgen. Dat een oorzaak in een vorig leven is ontstaan maar het gevolg zich pas laat zien in een volgend leven. Dan wordt het voor ons lastiger te begrijpen. Wij stellen ons dan bijvoorbeeld de vraag: "waarom hebben bepaalde mensen altijd pech, of altijd geluk"?
Dan ligt het antwoord waarschijnlijk besloten in een vorig leven. We moeten er dan wel voor waken dat als iemand iets negatiefs overkomt waarvan wij de oorzaak niet kunnen duiden, wij dit negatief uitleggen. "Dat hij dit dan wel zal hebben verdiend vanwege zijn daden in een vorig leven!" Daar help je natuurlijk niemand mee en bovendien kennen wij de oorzaak niet, dus kunnen en mogen wij ook geen oordeel vellen.

Zelf geloof ik wel in reïncarnatie, en dat ik voor dit huidige leven reeds vele levens geleid heb. Welke levens dat zijn? Gelukkig weet ik dat niet. Want ik ben nu op aarde om bepaalde dingen te leren en te ervaren. Als ik mijn vooronderstellingen uit een vorig leven zou meenemen, wat zou ik nu dan nog kunnen leren en ervaren? Door een ander, nieuw leven te leiden, heb ik mijn perspectief veranderd waardoor ik tot nieuwe inzichten kan komen.

Je gelooft erin of je gelooft er niet in. Dat is altijd lastig met dit soort zaken.
Maar buiten dat, als je oorzaak en gevolg in je leven als uitgangspunt neemt, wordt het dan niet veel makkelijker om bepaalde dingen te doen of te laten?
Eigenlijk wordt met dat uitgangspunt je hogere zelf aangesproken en dat alleen al is voor mij pure winst!

Is je nieuwsgierigheid naar dit onderwerp geprikkeld en/of wil je je meer verdiepen hierin? Dan kan ik je de website van Stichting I.S.I.S: (http://www.stichtingisis.org) van harte aanbevelen!

Piano-kruk

Zoals jullie gelezen hebben in mijn vorige blog heb ik tijdens Koninginnenacht in Utrecht oude huisraad verkocht. Mijn top artikel was een pianokruk. Zo goed als nieuw, haast niet gebruikt.
Ja, hij is van mij geweest. In een vlaag van optimisme aangeschaft toen ik op pianoles zat. Piano gehuurd maar de kruk heb ik gekocht. Hij stond zo mooi bij de piano….
Met veel enthousiasme stortte ik mij op de wekelijkse lessen. Oefenen schoot er een beetje bij in. Ik was altijd laat thuis van het werk, en dan heb je niet echt zin om daarna nog eens te oefenen op de piano. Het werd ook steeds moeilijker, de bladmuziek steeds ingewikkelder en ik kwam letterlijk handen te kort om een mooie melodie eruit te toveren.

Op een gegeven moment op de wekelijkse les sloeg de deceptie toe: ik moest even wachten op een leerling die nog bezig was met de les. Wat kon die jongen mooi spelen, hij speelde de sterren van de hemel! In gedachten zei ik tegen mezelf dat hij dan al zeker heel lang les moest hebben. Bleek hij pas een jaar pianoles te hebben!
En ik was al 3 jaar aan het worstelen en het bleef bij geklungel. Het was duidelijk: ik had geen talent voor pianospelen!
In de lesruimte bevonden zich ineens twee pianokrukken: de pianokruk waarop de jongen zat en de andere, dat was ik!

Niet lang daarna besloot ik te stoppen met de pianolessen en de pianohuur op te zeggen. De pianokruk verhuisde naar zolder. Geen wekelijkse worsteling meer met de pianotoetsen, ik was bevrijd! Ik accepteerde dat ik "de piano-kruk" nooit een piano-virtuoos zou worden! Toch heb ik toen wel even moeten slikken. Maar hoe gemotiveerd kun je blijven als je iets moet doen waar je geen talent voor hebt? Uiteindelijk ga je het niet leuk meer vinden! Het is toch veel leuker om de dingen te doen waarin je goed bent? Dat motiveert en daagt je uit om je verder te ontwikkelen!

Helaas zijn we in Nederland nog steeds geneigd bij werknemers te kijken naar de dingen die ze niet goed kunnen. Zou dat door onze calvinistische achtergrond komen? Eerst kijken naar wat er niet goed is, en daarmee aan de slag gaan. De 5 moet een 6 worden. De dingen die iemand wel goed kan blijven onderbelicht, want die gaan toch goed? En daarmee creëer je een zesjes-cultuur. Met alleen aandacht voor wat er niet goed is, terwijl er juist aandacht zou moeten worden besteed aan de talenten van iemand.
Laat iemand zijn talenten gebruiken, moedig dat aan en kijk wat dat met je medewerker doet. Volgens mij wordt iedereen daar blijer van en creëert het kansen in plaats van bedreigingen.

Voor mij geen pianokruk meer, in plaats daarvan pak ik de kwast en maak ik een mooi schilderij!

Verkocht!

Het is weer achter de rug. Koninginnedag. En dan voor mij met name Koninginnenacht.
Al jaren sta ik de avond voor Koninginnedag op de vrijmarkt in Utrecht oude huisraad te verkopen.

Elke keer weer is het een feest!
De mensen zijn in een opperbeste stemming, in rare kledij gehuld en een hoop mensen zijn op zoek naar dat ene ding (een kopje, lamp of bijzondere vaas). En ja, misschien heb ik dat nu net toevallig tussen mijn spullen zitten.
Het spel van vraag en aanbod kan nu beginnen. "Hoeveel vraag je ervoor?" Afhankelijk van het artikel bepaal ik mijn prijs. Afdingen hoort erbij, dus ik steek hoger in. Aan het begin van de avond krijg ik al snel door welke spullen populair zijn, dus die moet ik niet te snel verkopen. Echte liefhebbers zijn toch wel bereid de prijs te betalen die je ervoor vraagt.

Hoe anders is het in de dagelijkse praktijk als ik coachingstrajecten, ontwikkelassessments of ondersteuning op HR zaken aanbied. Wat maakt nu dat er echte liefhebbers gaan ontstaan? Dat ze datgene dat ik aanbied zo uniek vinden dat ze alleen bij mij willen kopen?
Ik moet mijzelf in de strijd gooien, met alles wat ik in mijn rugzak heb aan kennis, kunde en ervaring. Maar bovenal: is er een klik met de klant? Die klik is vaak ondefinieerbaar, maar o zo voelbaar. Het maakt dat je de eerste opdracht gegund wordt.
Gelukkig ben ik al ruim voorbij mijn eerste opdracht, en kan ik inmiddels spreken van een vaste klantenkring.
Maar ondernemen betekent ook dat je telkens weer ergens een eerste opdracht moet binnenhalen. En dat is elke keer weer spannend. Zakelijk daten noem ik het. Gelukkig vind ik het leuk om te doen.
Ik ben ook lid van een grote businessclub die aangesloten ondernemers elke maand de mogelijkheid biedt te speeddaten. Ik ben zoveel mogelijk van de partij, ik plan mijn andere activiteiten eromheen. Zo belangrijk en waardevol vind ik het.

Voor ondernemers in de coachingsbusiness zijn het nu zware tijden hoor ik om mij een.
Mijn collega ondernemers wil ik dan ook een hart onder de riem steken: ga vooral zakelijk daten en doe dat met volle overtuiging en plezier!
Hoe je dat doet? Wees vooral nieuwsgierig naar de ander. Je bent aan het daten, dus je wilt zoveel mogelijk weten van de ander toch? Dan krijg je vanzelf wel een beeld of er een klik is tussen jullie. En als je die klik dan voelt, ja dan kunnen er mooie dingen gaan ontstaan! Lukt het niet in een keer? Niet getreurd. Daten duurt soms langer dan gepland, en als je echt iets wilt bereiken geldt nog altijd: de aanhouder wint! Laat je nieuwsgierigheid voor je werken en sta open voor nieuwe dingen. Wedden dat zakelijk daten dan leuk wordt?
Ik ben ik elk geval verkocht!

Ont-moeten

Ik wil het hebben over ont-moeten. Over het niet moeten, we moeten namelijk altijd zoveel. Van onszelf en van anderen. Hoeveel dingen moet je doen op een dag, in een week in een maand? En als het dan niet is gelukt, hoe beïnvloedt dat je humeur?
Ikzelf had een vader die het altijd had over moeten. Elke keer gebruikte hij het woord weer, te pas en te onpas. Je moet dit, je moet dat! Misschien niet zo bedoeld (dit was nu eenmaal zijn manier van communiceren) maar lekker overkomen deed het niet. Ik geloof dat ik hierdoor mijn aversie tegen het moeten heb ontwikkeld. "Ik moet helemaal niks" pleegde ik dan te zeggen, en liep met mijn neus in de wind de andere kant op.
Nederland is ook een land van moeten. De was moet gedaan, het huis moet schoon, we moeten naar het werk, we moeten nog zoveel dingen doen.
Sta dan eens even stil en stel jezelf de vraag: moet ik dat nu allemaal echt? En van wie moet ik dat dan? Wat wil ik eigenlijk? Kan je een aantal dingen die je nog moet ook niet doen? En wat gebeurt er dan? Stort de wereld in elkaar of levert het je extra tijd op?
In andere vreemde culturen heeft men soms het ont-moeten tot een kunst verheven. Je ziet het voor je: luierend in de zon, genietend van het niet hoeven. Lekker slapen na de lunch. Een zijn met de omgeving. Het tempo gaat veel trager, er moet veel minder.
Jajaja, hoor ik je al zeggen. Dat is leuk voor even maar niet voor altijd!
Ok prima, wat jij wilt, maar als je teveel in het 'moeten' zit, neem dan eens de tijd en vraag je af waar je mee bezig bent. Heb je dan nog wel plezier?
In mijn coachingspraktijk spreek ik regelmatig mensen die zoveel moeten. Van zichzelf, van de baas, van de omgeving.
Ik help ze dan zien wat het betekent om eens niet te moeten, maar te kijken naar het willen. Waar word je nu blij van? Waar zit je passie? En als je daar nu de aandacht aan geeft, wat verandert er dan voor jou? Leuke gesprekken zijn dat, waarin je elkaar echt ontmoet!